BULIMIA – PRZYCZYNY, SKUTKI, LECZENIE
W dzisiejszych czasach każdy chce być szczupły. Pogoń za byciem fit to nowa moda, która ogarnęła praktycznie każdego. W jej cieniu nadal jednak rozwijają się choroby polegające na zaburzeniach jedzenia. Mówi się o nich coraz rzadziej a liczba chorych wcale nie spada. Jeśli o anoreksji nieraz można jeszcze usłyszeć, tak bulimia to choroba „mniej popularna”. Jednak według Amerykańskiego Towarzystwa Naukowego występuje 4-6 razy częściej i na dodatek często zostaje niezauważona.
Bulimia to żarłoczność psychiczna. Choroba polega na zaburzeniach odżywiania, które charakteryzują się napadami obżarstwa po których następuje wywołanie wymiotów. Jest to choroba o podłożu psychicznym. Główne przyczyny jej występowania to brak samoakceptacji oraz odrzucenie ze strony rówieśników. Problemy rodzinne czy emocjonalne zaniedbanie dziecka także odbijają się na psychice i mogą prowadzić do bulimii. Często zostaje niezauważona nawet przez najbliższe otoczenie chorego. Bulimiczki (kobiety chorują znacznie częściej) utrzymują prawidłową wagę niekiedy jest to lekka nadwaga. http://psychoterapia-szczecin.org/ . Bardzo interesuje się zdrowym jedzeniem, potrafi wymienić założenia wszystkich diet a tabele kalorii zna lepiej niż tabliczkę mnożenia. Napady obżarstwa i wywoływanie wymiotów wykonują niezauważenie i starannie pilnują by nikt się o tym nie dowiedział. Jak każdy dotknięty zaburzeniami psychicznymi wypierają swój stan i nie dopuszczają do siebie myśli o chorobie.
Bulimia ma niszczący wpływ na organizm i psychikę chorego. Najbardziej zauważalnym skutkiem może być opuchlizna twarzy. DO tego dochodzi uszkodzone szkliwo zębów i poraniona śluzówka jamy ustnej. Osłabione zostaje serce, wątroba i układ pokarmowy. Częste są zaparcia, bóle brzucha, wzdęcia i zawroty głowy. Chorzy są odwodnieni, zmęczeni i ospali. U kobiet występuje dodatkowo zaburzenie cyklu miesiączkowego. W skrajnych wypadkach dochodzi do pęknięcia przełyku i przepony oraz śmierci. Chorego dręczy poczucie wstydu i upokorzenia. Nachodzą go stany depresyjne, odczuwa niechęć do samego siebie, ma zły nastrój, często jest zaniepokojony.
Podstawą leczenia bulimii jest oczywiście psychoterapia – indywidualna, rodzinna i grupowa. Z pomocą lekarza i psychologa uczy się chorych właściwego podejścia do jedzenia. Często, pod obserwacją, karmi się chorego niewielkimi, lecz częstymi posiłkami i nie pozwala przez jakiś czas udać się do toalety. Najważniejszym punktem terapii jest jednak wsparcie otoczenia. Bez niego często nawet silna wola chorego nie wystarcza i zdarzają się nawroty choroby.
Bulimia to poważna choroba, o której wiele się nie mówi. Często zbywa się też jej objawy, traktując chorego jak obżartucha. Jeśli ty, lub ktoś z Twoich bliskich zmaga się z tym problemem, nie zwlekaj. Zgłoś się do lekarza zanim będzie za późno.
Opublikuj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.