”Jestem paranoikiem..” czyli o zaburzeniach urojeniowych
Co to jest paranoja?
Paranoja jest często niedocenianą chorobą psychiczną. Często przecież mówimy: ,,…ehh, jesteś paranoiczką’’ czy ,, kobieto ty masz chyba jakąś paranoję’’ Mówimy tak, prawda? Zwłaszcza wtedy, kiedy się kłócimy.
Tak naprawdę paranoja jest chorobą psychiczną o podłożu endogennym. Endogenny to znaczy, że powstaje wewnątrz organizmu i stopniowo się rozwija, dlatego nie widzimy jej objawów. Przecież często nazywamy kogoś paranoikiem, zwłaszcza, jeśli często wraca do tego samego tematu i bywa przewrażliwiona.
Objawy paranoi
Warto powiedzieć, że paranoja jest zróżnicowana. Nie da się jednoznacznie stwierdzić, że skoro dana osoba zachowuje się tak a nie inaczej to już musi mieć szeroko pojętą paranoję. Nie, jest to choroba złożona i każdy chory jest traktowany indywidualnie.
Wyróżniamy różne typy tej złożonej choroby:
paranoję prześladowczą; gdzie chory jest przeświadczony, że ktoś go cały czas kontroluje, obserwuje i śledzi
paranoję zazdrości; gdzie chory jest przeświadczony o tym, że ktoś bliski- w tym przypadku- żona, partnerka go zdradza, mimo że nie ma na to dowodów;
paranoję pieniawczą; gdzie chory ma przeświadczenie, że ktoś chce go skrzywdzić i stara się udowodnić, że ktoś go skrzywdził
paranoję hipochodryczną;gdzie chory jest przeświadczony, że choruje na ciężką i nieuleczalną chorobę
paranoję erotyczną;gdzie chory jest przeświadczony o uczuciu, jakim darzy go druga osoba i układa swoje plany tak, by móc jak najczęściej się z nią spotykać
Wyróżniamy jeszcze paranoję wynalazczą, gdzie chory jest przekonany o świetności swoich pomysłów.
Jak leczyć?
Jak każdą chorobę psychiczną, tak i tą, pomoże rozpoznać lekarz psychiatra, który pomoże ustalić przyczynę paranoi i jej przebieg. Pamiętajmy, że leczenie na własną rękę niewiele daje, dlatego jak najszybciej należy udać się do specjalisty.
Dobrze, udaliśmy się do psychiatry, rozpoznaliśmy problem i co dalej? Najważniejsze jest, aby spróbować komukolwiek zaufać i utrzymywać z nią w miarę dobre relacje. Jeśli nam się nie uda, zawsze przecież możemy porozmawiać ze specjalistą. Ale lepiej, by chociaż to nam się udało. Kolejnym krokiem do powstrzymania paranoi jest- uspokojenie się. Jeśli czujemy, że jesteśmy blisko wybuchu paranoi, warto spróbować przynajmniej się uspokoić, głęboko pooddychać.
Prowadzenie pamiętnika i zapisywanie w nim swoich odczuć na co dzień, może pomóc w leczeniu tej choroby. Jeśli mamy problem w wyrażaniu własnych emocji, pisanie pamiętnika pomoże nam w ich uporządkowaniu. Możemy go schować i być pewni, że nasze sekrety są bezpieczne. Sama to stosuję i to pomaga, zwłaszcza, jeśli mamy z tym wyraźny problem.
Naprawdę nie warto leczyć się samemu. Zamiast sobie pomóc, w takiej sytuacji tylko sobie zaszkodzimy.
Opublikuj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.