Niezwykłe życie Amelii Poulain
Paryż to niezwykle miejsce. Stolica Francji kojarzy Nam się z pięknymi uliczkami, wieżą Eiffla i cudowną atmosferą Montmartre’u. To właśnie w tym mieście i w tej dzielnicy rozgrywa się akcja filmu w reżyserii Jeana-Pierre Jeuneta pt. Amelia.
Bohaterką jest młoda dziewczyna, której życie toczy się pozornie spokojnym rytmem – Amelia pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie i jest właścicielką kota. Jej życie zmienia się, gdy za kafelkiem w swojej łazience znajduje pudełko ze skarbami należącymi do chłopca, który kiedyś mieszkał w jej lokum… To wydarzenie sprawia, że dziewczyna postanawia wpływać na życie innych ludzi i ich uszczęśliwiać. Przyjdzie też w jej życiu moment zadbania o własny los i własne szczęście.
Ten francuski film to opowieść o samotności wśród ludzi jak również o tym, jak ją można oswoić. W filmie znajdziemy historie bohaterów bardzo różnych od siebie, jednak na jakiś płaszczyznach podobnych. Niesamowitego uroku nadaje temu obrazowi muzyka – delikatna i wręcz magiczna. Paryż w filmie Jeuneta zyskuje jeszcze bardziej wyjątkowy charakter – urzeka architektura, urzekają przechodnie, urzeka metro i dworce… Wszystko to dzięki odpowiedniemu operowaniu kamerą.
W tym filmie nic nie jest oczywiste. Reżyser nie podaje nam na tacy kolejnej zwyczajnej historii swoich bohaterów. Pokazuje ich jako zwykłych ludzi, ale ich zachowania są nietuzinkowe i przez to tak interesujące.
Amelia to dzieło ponadczasowe, bo odnosi się do uniwersalnych wartości i mówi o sprawach dla nas ważnych. Każdy bowiem chce mieć przyjaciół, zakochać się – są to nasze naturalne potrzeby. Kto jeszcze nie obejrzał tego filmu, wiele traci. Jest to uniwersalny przekaz zamknięty w nietuzinkowym filmie.
Opublikuj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.